Światowej Konferencji Betaru w Warszawie domagał się przekształcenia Betaru w niezależną politycznie siłę rewolucyjną.
W 1938 roku, w celu uniknięcia prześladowań ze strony władz mandatowych, wyjechał do Paryża. W stolicy Francji mieszkał jednak do 1939 roku. Tam też poznał Adię Gurevitcha (ps. Horon), ukraińskiego Żyda, członka Betaru. Gurevitch studiował języki semickie oraz ich historię, publikował również na ich temat artykuły naukowe. Jego poglądy mówiące o starożytnym narodzie kananejskim, którego szczyt rozwoju przejawiał się w starożytnej kulturze hebrajskiej silnie wpłynęły na Halperina. W krótkim czasie rewizjonistyczny radykalizm zamienił w kanaanizm.
Po wybuchu II wojny światowej powrócił do Palestyny. Powołał do życia Radę Scalenia Młodzieży Hebrajskiej, mającej promować kanaanizm i wyzwolić Żydów z „tłamszących okowów diaspory”. Chciał poprzez nią dotrzeć do żydowskiej młodzieży, która skupiała się wokół Irgunu i Lechi.
W latach 40. XX i po wojnie Ratosz zajmował się poezją i literaturą. Uważa się, że miał także duży wpływ na gramatykę i słowotwórstwo języka hebrajskiego.