Ponadto faza oceny powinna być wydłużona, a ilość sesji terapeutycznych zwiększona. Powinno to zwiększyć zaangażowanie w relację z terapeutą, polepszyć umiejętności emocjonalne, a także dać więcej czasu na ćwiczenia, utrwalanie i uogólnianie nabywanych technik z terapii. Skuteczność terapii powinna być mierzona przez prowadzącego za pomocą różnych narzędzi. Dzieciom ze słabiej rozwiniętymi umiejętnościami językowymi proponowane są interwencje behawioralne.
W wypadku zaburzeń snu ustala się, co stanowi problem (trudność w zasypaniu, wybudzanie się, problemy z oddychaniem, senność w ciągu dnia lub inne nietypowe zachowanie). Określane są wzorce snu w ciągu dnia i nocy, zmiany w tych wzorcach, a także, czy wyznaczana pora na sen jest stała. Istotną rolę pełni ocena warunków, w których dziecko śpi (poziom hałasu, obecność rolet na oknach, telewizora lub komputera w sypialni, czy pokój jest jednoosobowy) oraz ewentualny wpływ zaburzeń współwystępujących lub przyjmowanych leków. Na jakość snu może wpływać poziom aktywności fizycznej w ciągu dnia, a także inne indywidualne problemy, jak kłopoty w szkole lub w relacjach z bliskimi. Jeśli dziecko chrapie, krztusi się lub przestaje oddychać, zaleca się konsultacja ze specjalistą, by wykluczyć zespół bezdechu sennego.