Izba Panów (niem. Herrenhaus) – wyższy organ austriackiej Rady Państwa (niem. Reichsrat) w latach 1861–1866, następnie w latach 1867–1918 organ tej Rady dla krajów przedlitawskich w Austro-Węgrzech. Jej odpowiednikiem w krajach Korony Świętego Stefana była Izba Magnatów.
Historia Izba Panów została utworzona patentem lutowym z 1861. Składała się z członków domu cesarskiego, arcybiskupów, biskupów z tytułem książęcym, dziedzicznych przedstawicieli arystokracji oraz powoływanych dożywotnio przez cesarza zasłużonych polityków, duchownych, ludzi nauki i sztuki. Jej rolą było równoważenie wpływu wybieranej izby niższej Rady Państwa – Izby Poselskiej. Zebrała się po raz pierwszy 29 kwietnia 1861. thumb|Posiedzenie Izby Panów w 1868 Arystokracja węgierska odmawiała wysyłania swoich przedstawicieli do Izby Panów i domagała się własnego ciała parlamentarnego. Zostało to zawarte w konstytucji grudniowej z 1867 i od tej pory Izba Panów (jak i cała Rada Państwa) była ciałem ustawodawczym dla Przedlitawii.
W 1906 Izba Panów sprzeciwiała się wprowadzeniu powszechnego prawa wyborczego do Izby Poselskiej, jednak zaaprobowała je po interwencji wysłanników cesarza Franciszka Józefa. Od wyborów w 1907 członkowie Izby Panów mogli być wybierani i zasiadać w Izbie Poselskiej.