Wobec spodziewanej niechęci mieszczan, tak z uwagi na kolejne obciążenia fiskalne (jak i zwolnienia inwestycji królewskiej z lokalnych podatków) i fakt korzystania z ujęcia Nysy Łużyckiej, niezbędnej do rozrastającej się produkcji foluszy, sprawą miał się zająć pozbawiony skrupułów pułkownik, były komisarz liwerunkowy. Po dokonaniu uzgodnień z rajcami, mennica była gotowa do pracy na przełomie 1751 i 1752 r. Wcześniej, 13 lipca 1751 r. przypisano stopę menniczą, a 18 listopada dostarczono z Drezna 94 stemple mennicze. Początkowo z jednego funta miedzi wybijano 360 szelągów albo 120 groszy, w połowie roku 1753 obniżono wartość i wybijano już 380 szelągów lub 126 groszy. Przelicznik monet jaki wówczas zastosowano był następujący: 3 szelągi na 1 grosz miedziany, 30 groszy szło na 1 złoty polski, a 506 na dukat. W okresie od września 1752 r. do lipca 1753 r. wykonano grosze z 18,5 cetnarów (około 1 tony) miedzi i szelągi z 620 cetnarów (ok. 32 ton). W trakcie działania zakładu, wielokrotnie dochodziło do konfliktów pomiędzy władzami i dyrektorem mennicy - Stainem. Spokój zapanował gdy pułkownika zastąpił Friedrich Ernst Hertel. Dzięki jednemu z produktów mennicy - medalowi pamiątkowemu z 1752 r. znany jest jej wygląd. Był to trzykondygnacyjny, murowany budynek na planie wzdłużnego prostokąta.