Na parterze znajdowały się dwie bramy i siedem okien, na pierwszym piętrze bramka i siedem lukarn. Na ostatniej kondygnacji sześć lukarn. Całość zwieńczona była mansardowym dachem z dachówki znad którego widocznych było pięć kominów. Podstawowym produktem gubińskiej wytwórni były miedziane szelągi i grosze. Na awersie monet widniało popiersie władcy z imieniem w otoku, a na rewersie herb Rzeczypospolitej Obojga Narodów z wpisanym w niego herbem elektorskim.
Gubińskie szelągi charakteryzują się literami umieszczonymi w dolnej części rewersu. Ich znaczenie wielokrotnie było przedmiotem dyskusji. Wśród teorii pojawiały się takie, że były inicjałami emitentów, ew. rytowników, stanowiły system kontroli produkcji lub też w ramach tego były oznaczeniem serii. Według XIX-wiecznego numizmatyka Ignacego Zagórskiego: "631. Szeląg taki sam, jak poprzedzający różniący się tylko liczbą roku 1751 i głoską S w dolnem rozwarciu tarczy, oznaczającą kolej bicia tych szelągów". I wydaje się to najbardziej prawdopodobne.