W latach 1751–1755 produkowano szelągi z następującymi literami:
1751 - B, D, H, S, V; 1752 - A, B, C, D, E, F, G, H, I, L, N, O, R, S, T, U, V (litery: C, F i T także w wariancie odwróconym); 1753 - A, B, C, D, F, G, H, I, J, L, N, O, P, R, S, T, V (litery: C, F, N, T także w wariancie odwróconym); 1754 - F, H; 1755 - H, R, V.
Ogromna ilość wyprodukowanej monety zdawkowej, jak również jej marna jakość sprawiły, że: "(...) niemal cała Polska niemi zasypana była, już ich nie rachowano kupując, co albo przedając, tylko ważono. (...) Wolał każdy biorący kilka dziesiątków złotych, przyjąć tę małą szkodę, niż się mozolić nad rachunkiem i ręce brudzić miedzią zazwyczaj smolącą".
Na przełomie 1753/1754 dyrektorem mennicy został Hertel, wcześniej kwatermistrz Regimentu Dragonów Rutowskiego. Po tym fakcie znaczna część bitych monet była oznaczona literą H. W gubińskiej wytwórni we współpracy z Hertelem pierwsze kroki stawiał wybitny niemiecki rytownik i medalier, późniejszy współpracownik mennicy warszawskiej - Johann Friedrich Stieler. Ostatecznie gubińska wytwórnia monet została zamknięta w roku 1755.