Ludvík Budín (ur. 20 sierpnia 1892 w Popelínie, zm. 1 lutego 1956 w Bernie) – czechosłowacki wojskowy, generał dywizji.
Życiorys W latach 1908–1913 uczył się w Państwowej Szkole Technicznej w Brnie, którą ukończył 17 lutego 1913 roku zdając maturę.
Po ukończeniu szkoły został powołany do służby wojskowej i w dniu 1 października 1913 roku rozpoczął służbę wojskową jako jednoroczny ochotnik w 4 pułku artylerii w Puli, skąd już 10 października został skierowany do 6 dywizjonu artylerii w Lavarone. Z tego batalionu został skierowany do szkoły oficerów rezerwy artylerii w Tridencie. Po jej ukończeniu został oficerem w 2 baterii 6 dywizjonu artylerii.
Po wybuchu I wojny światowej w składzie dywizjonu w dniu 1 sierpnia 1914 roku został skierowany na front rosyjski, był kolejno strzelcem karabinu maszynowego, działonowym, telefonistą i obserwatorem artyleryjskim. W dniu 15 listopada 1914 roku został ranny. Po wyleczeniu z ran w okresie od stycznia do kwietnia 1915 roku był instruktorem w baterii szkolnej w Wiedniu. W połowie kwietnia 1915 r. został skierowany na front włoski, gdzie początkowo był obserwatorem lotniczym artylerii. 15 maja 1916 roku został oficerem łącznikowym artylerii przy III i XIV Korpusie Armijnym.