Ludvík Budín (ur. 20 sierpnia 1892 w Popelínie, zm. 1 lutego 1956 w Bernie) – czechosłowacki wojskowy, generał dywizji.
Życiorys W latach 1908–1913 uczył się w Państwowej Szkole Technicznej w Brnie, którą ukończył 17 lutego 1913 roku zdając maturę.
Po ukończeniu szkoły został powołany do służby wojskowej i w dniu 1 października 1913 roku rozpoczął służbę wojskową jako jednoroczny ochotnik w 4 pułku artylerii w Puli, skąd już 10 października został skierowany do 6 dywizjonu artylerii w Lavarone. Z tego batalionu został skierowany do szkoły oficerów rezerwy artylerii w Tridencie. Po jej ukończeniu został oficerem w 2 baterii 6 dywizjonu artylerii.
Po wybuchu I wojny światowej w składzie dywizjonu w dniu 1 sierpnia 1914 roku został skierowany na front rosyjski, był kolejno strzelcem karabinu maszynowego, działonowym, telefonistą i obserwatorem artyleryjskim. W dniu 15 listopada 1914 roku został ranny. Po wyleczeniu z ran w okresie od stycznia do kwietnia 1915 roku był instruktorem w baterii szkolnej w Wiedniu. W połowie kwietnia 1915 r. został skierowany na front włoski, gdzie początkowo był obserwatorem lotniczym artylerii. 15 maja 1916 roku został oficerem łącznikowym artylerii przy III i XIV Korpusie Armijnym. 1 listopada 1917 został dowódcą 6 baterii haubic i dowódcą artylerii w San Sebastiano, a potem dowódcą armijnego składu amunicyjnego XI Armii w Carbonare. 3 listopada 1918 roku dostał się do niewoli włoskiej.
Pod koniec grudnia 1918 roku w obozie jenieckim Forte Procedo wstąpił do ochotniczej Legii Czechosłowackiej i 1 stycznia 1919 roku został dowódcą kompanii w 14 batalionie Legii we Włoszech. W składzie Legii powrócił do Czechosłowacji.
W okresie od 29 czerwca do 10 sierpnia 1919 roku dowodzona przez niego kompania pełniła służbę garnizonową w Cieszynie. Po włączeniu oddziałów Legii do armii czechosłowackiej w dniu 10 sierpnia 1919 roku został dowódcą baterii zmotoryzowanej haubic w 302 pułku artylerii ciężkiej w Ołomuńcu.
Wstąpił do formującego się wówczas czechosłowackiego lotnictwa i od października 1920 roku był słuchaczem szkoły lotniczej w Chebie. Rozpoczął kurs pilotażu, który ukończył 1 lipca 1922 roku, zostając pilotem wojskowym. 1 lutego 1924 roku został nawigatorem, a następnie dowódcą 4 dywizjonu 1 pułku lotniczego w Pradze. 1 sierpnia 1924 roku został przeniesiony do Wojskowej Szkoły Lotniczej w Pradze, gdzie został dowódcą dywizjonu szkolnego. Po ukończeniu kursu lotów nocnych 31 sierpnia 1927 roku został szefem sekcji takich lotów w szkole. 30 listopada 1929 roku przeniesiony został do 4 pułku lotniczego, lecz nadal był szefem lotów nocnych w szkole lotniczej. W dniu 30 września 1930 roku został szefem sekcji badań i pomiarów w szkole lotniczej. W maju 1932 roku udał się do Jugosławii, gdzie wziął udział w ćwiczeniach artylerii przeciwlotniczej. Po powrocie z ćwiczeń został w sierpniu 1932 roku szefem oddziału techniki i badań lotniczych II Wydziału Ministerstwa Obrony Narodowej. W tym czasie ukończył kurs obrony przeciwlotniczej dla oficerów sztabu generalnego. 10 września 1936 roku został dowódcą 1 dywizjonu 6 pułku lotniczego w Pradze, którym dowodził do momentu rozwiązania armii czechosłowackiej. W dniu 1 stycznia 1940 roku został przeniesiony do rezerwy.
W czasie okupacji niemieckiej działał w ruchu oporu, pod koniec sierpnia 1944 roku zagrożony aresztowaniem uciekł na Słowację. Po wybuchu powstania na Słowacji przyłączył się do niego i 8 września 1944 roku został dowódcą centrum szkoleniowego Buk 1 grupy taktycznej armii czechosłowackiej na Słowacji, która zajmowała się szkoleniem ochotników i poborowych narodowości czeskiej dla armii czechosłowackiej. W czasie powstania słowackiego dowodził jako samodzielną grupą stworzonym w ramach tego centrum oddziałem w walce z Niemcami. Po upadku powstania odleciał do ZSRR wraz z grupą pilotów walczących w powstaniu.
Na terenie ZSRR w dniu 12 października 1944 roku został dowódcą nowo utworzonej . Dowodząc nią wziął udział w operacji morawsko-ostrawskiej, wspierając z powietrza jednostki Armii Czerwonej i 1 Czechosłowackiej Samodzielnej Brygady Pancernej.
Po zakończeniu II wojny światowej 1 września 1945 roku został szefem wydziału lotnictwa w Sztabie Generalnym, następnie w październiku został mianowany dowódcą 3 Okręgu Sił Powietrznych, którym dowodził do momentu zwolnienia do rezerwy 11 czerwca 1951 roku.
Awanse Armia Austro-Węgier podporucznik (podporučík) (01.10.1914) porucznik (poručík) (01.09.1915)
Armia czechosłowacka starszy porucznik (nadporučík) (01.06.1920) kapitan (kapitan) (01.11.1920) kapitan sztabowy (stábní kapitan) major (major) (08.12.1929) podpułkownik (podplukovník) (01.07.1934) pułkownik (plukovník) (25.10.1946) generał brygady (brigádní generál) (25.10.1946 ze starszeństwem od 01.05.1944) generał dywizji (divisní generál) (18.10.1948)
Odznaczenia Order Lwa Białego „Za zwycięstwo” z gwiazdą II st. Order Słowackiego Powstania Narodowego I st Medal Zwycięstwa Krzyż Wojenny Czechosłowacki 1939 (dwukrotnie) Czechosłowacki Medal za Odwagę w Obliczu Nieprzyjaciela Medal „Za wyzwolenie Pragi” Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Order Partyzanckiej Gwiazdy I st. (Jugosławia) Czechosłowacki Wojskowy Medal Pamiątkowy z okuciem ZSRR Czechosłowacki Wojskowy Medal za Zasługi I st.
Bibliografia
Kategoria:Czescy generałowie Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Austro-Węgry) Kategoria:Uczestnicy II wojny światowej Kategoria:Odznaczeni Czechosłowackim Wojskowym Orderem Lwa Białego „Za zwycięstwo” Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Wojennym Czechosłowackim 1939 Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Kategoria:Odznaczeni Medalem Zwycięstwa Kategoria:Odznaczeni Orderem Partyzanckiej Gwiazdy (Jugosławia) Kategoria:Urodzeni w 1892 Kategoria:Zmarli w 1956