30 listopada 1929 roku przeniesiony został do 4 pułku lotniczego, lecz nadal był szefem lotów nocnych w szkole lotniczej. W dniu 30 września 1930 roku został szefem sekcji badań i pomiarów w szkole lotniczej. W maju 1932 roku udał się do Jugosławii, gdzie wziął udział w ćwiczeniach artylerii przeciwlotniczej. Po powrocie z ćwiczeń został w sierpniu 1932 roku szefem oddziału techniki i badań lotniczych II Wydziału Ministerstwa Obrony Narodowej. W tym czasie ukończył kurs obrony przeciwlotniczej dla oficerów sztabu generalnego. 10 września 1936 roku został dowódcą 1 dywizjonu 6 pułku lotniczego w Pradze, którym dowodził do momentu rozwiązania armii czechosłowackiej. W dniu 1 stycznia 1940 roku został przeniesiony do rezerwy.
W czasie okupacji niemieckiej działał w ruchu oporu, pod koniec sierpnia 1944 roku zagrożony aresztowaniem uciekł na Słowację. Po wybuchu powstania na Słowacji przyłączył się do niego i 8 września 1944 roku został dowódcą centrum szkoleniowego Buk 1 grupy taktycznej armii czechosłowackiej na Słowacji, która zajmowała się szkoleniem ochotników i poborowych narodowości czeskiej dla armii czechosłowackiej. W czasie powstania słowackiego dowodził jako samodzielną grupą stworzonym w ramach tego centrum oddziałem w walce z Niemcami.