Giovanni Muzzioli (Muzziòli) (ur. 10 lutego 1854 w Modenie, zm. 5 sierpnia 1894 tamże) – włoski malarz akademicki, twórca obrazów historycznych (głównie o tematyce antycznej) i religijnych. Uważany za włoski odpowiednik Lawrence'a Alma-Tademy i obok Adeodata Malatesty za najwybitniejszego malarza z Modeny.
Był synem Andrei Muzziolego i Marianny Gilioli, przybyłych do Modeny z pobliskiego Castelvetro. Już jako 15-latek podjął naukę w miejscowej akademii, gdzie po jej ukończeniu w 1871 uznano go za obiecująco uzdolnionego i przyznano stypendium umożliwiające czteroletni pobyt studyjny w Rzymie i Florencji. Po nauce malarstwa historycznego w rzymskiej Akademii Św. Łukasza (Accademia di San Luca) pod kierunkiem F. Podestiego i F. Coghettiego, stworzył dyplomową pracę zatytułowaną Abraham i Sara na dworze faraona (1875), którą na dowód nabytych umiejętności podarował rodzinnemu miastu. Wcześniej prezentował swe prace (m.in. Ścięcie św. Jana Chrzciciela) na wystawie krajowej w Mediolanie w 1872. Z uznaniem spotkała się także kolejna kompozycja historyczna zatytułowana Poppea przynosząca Neronowi głowę Oktawii (znana też jako Zemsta Poppei albo Neron i Poppea, 1875-76).