W oryginale: Wilkomirski napisał opowieść, którą sam głęboko przeżył; co do tego nie ma wątpliwości (…). On nie jest fałszerzem. Jest kimś, kto żyje tą historią głęboko w swej duszy. Jego ból jest autentyczny.
Wydawca Arthur Samuelson stwierdził natomiast, że: Fragments to bardzo dobra książka. [...] Oszustwem jest tylko wtedy, jeśli zaliczyć ją do gatunku literatury faktu. Ale wówczas wydałbym ją ponownie jako fikcję literacką. Bo jeśli nawet to nieprawda – wówczas Wilkomirski staje się jeszcze lepszym pisarzem.
Część żydowskich historyków uznaje jednak Wilkomirskiego za oszusta. Raul Hilberg zdumiony postawił nawet pytanie: Jak tego rodzaju książka mogła zostać uznana przez wiele wydawnictw za pamiętnik? Jak mogło dojść do tego, że Wilkomirski był zapraszany przez Muzeum Holokaustu i na prestiżowe uniwersytety? Dlaczego nie mamy jakiejś porządnej kontroli jakości w przypadku oceny wydawniczej materiałów dotyczących holokaustu?.
Obecnie wspomnienia „Wilkomirskiego” powszechnie uznawane są za wymysł autora i porównywane do innych fałszywych wspomnień z holokaustu – powieści Malowany ptak napisanej przez Jerzego Kosińskiego.