Reperkusje W październiku 1999 r. niemiecki wydawca Fragments wycofał książkę z księgarń, przyznając publicznie, że Wilkomirski wcale nie był żydowską sierotą i ofiarą holokaustu, ale dzieckiem urodzonym w Szwajcarii, nazywającym się w rzeczywistości Bruno Dössekker. Miesiąc później to samo zrobił także amerykański wydawca Schocken.
Mimo demaskacji opartej na faktach Wilkomirski nadal jednak utrzymywał, że jest osobą, za którą się podaje. Zaprzeczał, jakoby nazywał się Grosjean i twierdził, że nie jest spokrewniony z tą rodziną. Daniel Ganzfried zaproponował mu więc testy DNA w oparciu o próbki pobrane od jego biologicznego wuja Maxa Grosjeana. Wilkomirski początkowo nie chciał im się poddać, ale w końcu zgodził się na testy, które wykazały pokrewieństwo.
Oszustwo Wilkomirskiego nie spotkało się jednak z powszechnym potępieniem. W jego obronę zaangażowały się osoby, które wcześniej go promowały i nawet po udowodnieniu fałszerstwa wiele autorytetów zajmujących się holokaustem nadal brało autora w obronę oraz próbowało tłumaczyć jego motywy. Israel Gutman, dyrektor jerozolimskiego instytutu Yad Vashem oraz wykładowca historii holokaustu na Hebrew University, który sam był więźniem Auschwitz, stwierdził, że autor wcale nie jest fałszerzem, ponieważ ból, który odczuwał z powodu holokaustu, jest autentyczny.