Gainesa czytelnik czeka na decyzję sądu w sprawie o zabójstwo.
Termin „paradoks suspensu” thumb|220px|Kadr z filmu Zawrót głowy (1958) ukazujący strach głównego bohatera Autorzy podejmowali próby wyjaśnienia terminu „paradoks suspensu”, czyli napięcia narracyjnego, które pozostaje po zneutralizowaniu niepewności, ponieważ odbiorcy wiedzą, jak dana historia zostanie rozwiązana. Psychologowie poznawczy Allan Collin, Andrew Ortony oraz Gerald L. Clore twierdzili, że suspens składa się ze strachu, nadziei i „poznawczego stanu niepewności”. Definiowali oni strach jako uczucie niezadowolenia z perspektywy niepożądanego zdarzenia i nadzieję jako uczucie przyjemności z perspektywy pożądanego wydarzenia. Autorzy uważali, że strach i nadzieja (jako „potencjalne emocje”) zależą od stanu pożądania i prawdopodobieństwa przyszłego wyniku – jeszcze nieokreślonego wyniku danego wydarzenia. Jako przykład wymieniali strach, który jest wzmożony w sytuacji, gdy wzrasta stopień zagrożenia lub też prawdopodobieństwo wyniku. W przypadku nadziei sytuacja jest odwrotna;