Krzesiwo iglicowe (inaczej: skandynawskie, szydłowate) – rodzaj żelaznego krzesiwa o podłużnym kształcie i ostro zakończonym końcu, przypominające swoim kształtem gwóźdź, mierzące zwykle około 10 cm długości. Miały one różnego rodzaju uszka lub otwory, umożliwiające przytroczenie ich do pasa. Wykorzystywane były wraz z kwarcytowymi krzesakami do rozpalana ognia.
Na terenach obecnej Polski pojawiły się w I w. n.e. jako import ze Skandynawii i używane były przez przedstawicieli kultury przeworskiej. Ich popularność stopniowo malała, aż do końca III w. n.e., kiedy to zostały wyparte przez o wiele bardziej efektywne krzesiwa sztabkowate. Aby rozpalić ogień za pomocą krzesiwa iglicowego, należało oprzeć kwarcytowy krzesak na stabilnym podłożu, położyć pod nim kawałek łatwopalnej hubki, po czym uderzyć w krzesak szpiczastym końcem krzesiwa tak, by trafić iskrą w hubkę. Istnieje także możliwość, że hubkę nadziewano na krzesiwo, lecz trudno stwierdzić, czy było tak w rzeczywistości. Nie wiadomo bowiem z jakiego materiału były hubki wykorzystywane w kulturze przeworskiej i czy dało się je na cokolwiek nadziać. Mogły one mieć postać łatwopalnego puchu okrywającego nasiona np. topoli, pałki wodnej lub mniszka lekarskiego.