Ponadto szpiczasty koniec krzesiwa iglicowego ulegał stępieniu i zaobleniu w wyniku uderzania nim o krzesak co utrudniało nabijanie na niego rzeczy. Dynamiczny charakter procesu krzesania ognia za pomocą krzesiwa iglicowego także nie przemawia na korzyść tej hipotezy, gdyż nadziana hubka musiałaby się bardzo mocno trzymać na krzesiwie, by z niego nie spaść.
Typologia krzesiw iglicowych mały|323x323px|Typologia krzesiw iglicowych wg I. Peškara Krzesiwa iglicowe występują w różnych formach. Typologię tych zabytków stworzył I. Peškar, który wyróżnił:
Typ I (a-b) – jest to najczęściej występujący typ krzesiwa iglicowego. Jego charakterystycznym elementem jest niewielkie, umieszczone na wysokości 1/3 trzonu zabytku, mierząc od grubszej strony, płaskie uszko z otworem. Zakończenie trzonu występuje w różnych wariantach. Mogło być proste, kuliste, półkuliste lub w kształcie walcowatego krążka. Krzesiwa I typu występują głównie na terenach Wielkopolski, Górnego Śląska oraz w rejonie Częstochowa–Piotrków.
Typ II (c-d) – uszko występujące w typie pierwszym zastąpione zostaje otworem znajdującym się na środku zgrubienia trzonu, na wysokości1/3 trzonu, licząc od główki.