Rodzina Kleist Rodzina Kleist wywodzi się od starego słowiańskiego rodu Kleszczów z ziemi kołobrzeskiej, znanego od końca XIII wieku. Rodzina osiadła w wiekach późniejszych w Danii, Niemczech, Polsce i Kurlandii. W Polsce mieli dobra na południu ziemi człuchowskiej. Pierwszymi wzmiankowanymi niewątpliwymi członkami rodu byli bracia Clest wymieniani w 1289 roku. Jednakże według niektórych teorii rodzina ta była pochodzenia niemieckiego i jej przedstawicielami byli także Conrad Clest ze Starej Marchii, wzmiankowany w 1248 w księstwie szczecińskim i jego wzmiankowany rok później brat, Bertold. Obaj mieli powiązania lenne z klasztorem w Kołbaczu. Słowiańskie imiona późniejszych Clestów zdają się przeczyć teorii o spokrewnieniu z Conradem i Bertoldem. W roku 1325 wzmiankowany jest Mikołaj Kleszcz (Nycolaus Clest), zaś w roku 1364 Prissebur Clest z Motarzyna. Jest on uważany za protoplastę wszystkich obecnie żyjących Kleistów. Pod koniec XV wieku ród podzielił się na trzy linie: z Motarzyna-Starego Dębna, Tychowa-Dobrowa i Wielanowa-Radacza. Z tych linii dwie pierwsze istnieją do dzisiaj, trzecia wygasła w XVIII wieku.