W 1945 założył ugrupowanie Flüchtlingspartei, skupiające uchodźców. W kolejnym roku należał do założycieli do Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej. Zasiadł w jej lokalnych władzach, a od 1968 do 1974 kierował strukturami CDU w landzie. W latach 1946–1952 zasiadał w landtagu Bremy, przez ostatnie 2 lata kierował w nim partyjną frakcją. W 1952 objął wakujący mandat w Bundestagu, zasiadał w nim nieprzerwanie do 1980 przez niepełne osiem kadencji. Od 1967 do 1969 pozostawał wiceprzewodniczącym parlamentarnej grupy CDU, był także rzecznikiem partii ds. transportu. W latach 1958–1965 i 1977–1984 sprawował mandat posła do Parlamentu Europejskiego, w 1979 wybrano go po raz pierwszy w wyborach bezpośrednich. Przystąpił do Europejskiej Partii Ludowej, należał m.in. do Komisji ds. Energii i Badań Naukowych, Delegacji ds. stosunków z Japonią oraz Komisji ds. Gospodarczych i Walutowych.
Od 1971 do 1984 kierował też stowarzyszeniem sprzedawców branży motoryzacyjnej (Bundesvereinigung des Kraftfahrzeughandels) i był rzecznikiem interesów tej branży. Od 1964 do 1985 pozostawał szefem centrum badającego politykę strukturalną, później był też doradcą władz Bremy ds.