W stanie „przed” uczestniczki – pijące, palące, niedyscyplinowane, a niekiedy bezrobotne – przedstawiane były jako osoby nieproduktywne, rozrzutne, niezdolne do samokontroli i wymykające się kontroli społecznej. Umieszczano je w „Szkole Dam” (ros. Школа леди), gdzie mieszkały i uczyły się w warunkach dla nich nietypowych. W szkole nie tolerowano dawnych nawyków, a naruszenie zasad groziło wydaleniem. Udział w programie pozwalał na przewartościowanie postaw, zmianę zachowania i środowiska, a także na naukę etykiety oraz umiejętności społecznych. Procesowi temu towarzyszył zespół psychologów i pedagogów. Stan „po”, zgodnie z założeniami projektu, miał znacząco różnić się od stanu początkowego.
Cele Celem Pacanek było przekazanie uczestniczkom i widzom podstawowych zasad funkcjonowania w społeczeństwie. Program eksponował różnorodne dewiacyjne zachowania poszczególnych bohaterek, aby na tym tle kontrastowo pokazać korzyści płynące z prowadzenia zdrowego trybu życia, opanowania sztuki wystąpień publicznych, komunikacji interpersonalnej, zdobycia wykształcenia i kompetencji kulturowych.