Początkowo projekt zakładał stworzenie zunifikowanego wzorca idealnej kobiety: pięknej, wrażliwej, posłusznej, pełnej wdzięku. Dążył do zaszczepienia uczestniczkom wzorca „prawdziwej damy”, podnosząc poczucie własnej wartości. Idealna kobieta według prowadzących powinna była cechować się wrażliwością, elastycznością, emocjonalnością, empatią, współczuciem, pracowitością. Jej główne role ograniczały się do bycia żoną, matką i opiekunką domu. Dama powinna być podporządkowana mężczyźnie, unikać wulgaryzmów i niekulturalnego zachowania. Oczekiwano od niej oczytania, erudycji i znajomości zasad etykiety. Wszystkie te cechy miały być fundamentem w kontaktach międzyludzkich. W efekcie kobieta zachowywała się jak dama nawet w sytuacjach stresowych.
Po zakończeniu piątego sezonu producenci dostrzegli, że uczestniczki często wracają do swoich dawnych nawyków. Dlatego w kolejnych sezonach odstąpiono od uniformizacji. Za nowy cel obrano kształtowanie wewnętrznej równowagi i umiejętności samokontroli przy jednoczesnym zachowaniu indywidualności. Pozwalało to bohaterkom rozwijać się bez utraty własnej tożsamości.