Kontakt między nimi a bohaterkami miał charakter hierarchiczny: prowadzące pełniły funkcję mentorek, posiadały prawo do egzekwowania zasad i nakładania kar, a równocześnie były zobowiązane do opieki, wsparcia i ukierunkowywania podopiecznych. Według scenariusza cechowała je empatia, takt, spokój, zdolność do kompromisu, a także połączenie surowości ze sprawiedliwością, dzięki czemu jawiły się uczestniczkom jako autorytety. Miały prawo weta, które pozwalało przywrócić odrzuconą uczestniczkę
Produkcja Nagrania realizowano głównie w zamkniętej podmiejskiej willi nazywanej „Szkołą Dam”. Prowadzone były w czasie rzeczywistym, bez powtórzeń ujęć.
Przebieg Pacanek cechował się dynamiką, z częstą zmianą miejsc akcji i zróżnicowanymi ujęciami. Fragmenty, które z założenia miały przedstawiać kronikę wydarzeń, przeplatane były wywiadami, w których komentowały one bieżące zdarzenia. Takie rozwiązanie pozwalało odczuć efekt obecności na planie i poznać perspektywę bohaterek. Wywiady odbywały zawsze w tym samym studiu, według stałego schematu: średni plan przechodził w zbliżenie, a następnie powracał do średniego, z dodatkiem szczegółowych powiększeń. Często wykorzystywano plan ogólny, ukazujący budynek szkoły, aby zaznaczyć zmianę dnia lub nadejście wieczoru.