Po śmierci ojca w 1929 r., sytuacja życiowa rodziny Parra znacznie się pogorszyła. Violeta i jej rodzeństwo musieli zacząć pracować, aby się utrzymać. W 1932 roku, za namową swojego brata, Nicanora, Violeta przeniosła się do Santiago i zaczęła uczęszczać do kolegium nauczycielskiego. Mieszkała tam z krewnymi, potem powróciła do matki i rodzeństwa, zamieszkując na ulicy Edisona w dzielnicy Quinta Normal.
Pierwsze występy Rodzina Parra występowała w klubach nocnych, takich jak El Tordo Azul oraz El Popular w dzielnicy Mapocho, wystawiając swoje interpretacje boler, rancher, meksykańskich corrid i innych stylów muzycznych. W 1934 roku poznała Luisa Cereceda, kolejarza, którego poślubiła 4 lata później, i z którym miała dwójkę dzieci -- Isabelę (ur. 1939) oraz Ángela (ur. 1943). Jej mąż był zagorzałym komunistą. Pod jego wpływem Violeta Parra zaangażowała się w ruch komunistyczny i działalność Komunistycznej Partii Chile, biorąc udział w kampanii prezydenckiej Gabriela Gonzáleza Videla w 1944 roku.
Violeta zaczęła śpiewać hiszpańskojęzyczne piosenki z repertuaru sławnej argentyńskiej solistki Lolity Torres oraz Imperio Argentiny. Śpiewała w restauracjach oraz w teatrach pod pseudonimem Violeta de Mayo.