Polska literatura naukowa nie prezentuje obecnie precyzyjnej definicji tyflografiki. Pierwszy w Polsce, wyczerpujący dokument Zasady tworzenia i adaptowania grafiki dla uczniów niewidomych został zatwierdzony przez Ministerstwo Edukacji Narodowej w 2011 i powstał na podstawie projektu siostry Elżbiety Więckowskiej. W pracach nad jego tworzeniem uczestniczyli eksperci z większości polskich Specjalnych Ośrodków Szkolno-Wychowawczych zgromadzeni na konferencji Dotykam świat – tyflografika w BydgoszczyLech Kolasiński, Dotykowe materiały dydaktyczne dla osób słabowidzących i niewidomych na przykładzie Ogrodu Botanicznego Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, Akademia Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie, Wydział Form Przemysłowych, Kraków 2018, s. 47.
Odpowiedniki tyflografik istniały już przed pojawieniem się nowoczesnych prądów tyflopedagogicznych, jako intuicyjne próby efektywnego kontaktu i edukacji osób niewidzących. Bardziej profesjonalne tyflografiki zaczęły powstawać w latach 60. XX wieku, kiedy to dostrzeżono specyficzne potrzeby osób z dysfunkcjami wzroku. Rysunki z tamtych czasów przeznaczone były nie tylko dla osób niewidomych, ale też słabowidzących.