Na początku XIX wieku usunięto wszystkie bramy i ich dodatkowe umocnienia, a do 1843 roku rozebrano poszczególne odcinki murów i niektóre wieże.
Architektura
Mury obronne Starego Miasta miały 1,5 metra grubości w przyziemiu i zwężały się ku górze, osiągając tam 0,5 metra. Wzmocnione zostały sześcioma basztami i wieżami: Wieżą Kleszą w północno-zachodnim narożniku, Byczą w narożu północno-wschodnim, Katowską po stronie zachodniej oraz Węglarską wysuniętą w kierunku fosy przed Bramą Wysoką. Po stronie południowej umieszczono Basztę Młyna Kieratowego (nazywaną też Klasztorną lub Mniszek) oraz Błękitną stojąca w fosie przed Furtą Kościelną. Aby zwiększyć obronność, jeszcze w XIII wieku odprowadzono od rzeki Pasłęki kanał, który stał się fosą miejską, zamykającą miasto wodną barierą ze wszystkich stron. Rzeka sama zmieniła wówczas swój naturalny bieg, przez co dawne zakole stało się fosą, a przekopana fosa nowym korytem rzeki. Stan wody w fosie regulowały urządzenia spiętrzające, umieszczone między innymi przy Wieży Błękitnej.