We wrześniu 1945 wrócił do rejonu śniatyńskiego, gdzie zaczął kierować odtworzonym kołchozem, który otrzymał nazwę 1 maja. Do tego kołchozu 20 sierpnia 1950 dołączył sąsiedni kołchoz. Dzięki efektywnemu zarządzaniu kołchoz im. 1 maja stał się jednym z najlepszych w obwodzie stanisławowskim (obecnie obwód iwanofrankiwski). Na polecenie Łyczuka zbudowano w nim m.in. szkołę średnią dla 750 uczniów, pałac kultury, pomnik Tarasa Szewczenki, pomnik żołnierzy poległych na wojnie, szpital i żłobek. W kołchozie im. 1 maja uzyskiwano rekordowo wysokie plony w obwodzie. Łyczuk był jego przewodniczącym do 1981. Był deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR od 3 do 10 kadencji (1950-1984) oraz deputowanym do rady wiejskiej i rady rejonowej i członkiem partyjnego komitetu kołchozu.
Odznaczenia Medal Sierp i Młot Bohatera Pracy Socjalistycznej (dwukrotnie, 31 grudnia 1961 i 22 grudnia 1977) Order Lenina (czterokrotnie, 26 lutego 1958, 31 grudnia 1961, 23 czerwca 1966 i 22 grudnia 1977) Order Rewolucji Październikowej (8 marca 1971) Order Czerwonego