(transkrypcja anglojęzyczna). Autorzy HBW podają sprzeczną informację, jakoby głos tego gatunku był dotychczas nieopisany (choć jednocześnie wzmiankują, że różni się od głosu miodojadów: długodziobego i cienkodziobego). W skład jego diety wchodzą owady, nektar i owoce. Brak informacji o lęgach.

Status zagrożenia IUCN nadaje miodojadowi wyspowemu status najmniejszej troski (LC – Least Concern) od 2020. Wcześniej, od 1994 miał status gatunku niedostateczne rozpoznanego (DD – Data Deficient). BirdLife International uważa populację za bardzo dużą (około 33–57 tysięcy dorosłych osobników), a jej trend wydaje się stabilny. Być może zagrożeniem dla miodojadów wyspowych jest wycinka; na początku lat 90. XX wieku objęta wycinką i zniszczona była ponad połowa lasów na wyspie Tagula. Blisko spokrewniony z wyspowym miodojad długodzioby dość dobrze adaptuje się do życia w lasach poddanych wycince czy innej formie degradacji.

Przypisy Nazewnictwo polskie za:

Kategoria:Miodojady Kategoria:Ptaki Oceanii Kategoria:Fauna endemiczna Papui-Nowej Gwinei Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1912 roku Kategoria:Taksony opisane przez Waltera Rothschilda Kategoria:Taksony opisane przez Ernsta Harterta