Trybunał inkwizycji na Wyspach Kanaryjskich – trybunał inkwizycji hiszpańskiej działający na Wyspach Kanaryjskich w latach 1505–1820.
Historia Wyspy Kanaryjskie zostały odkryte przez Europejczyków dopiero w 1402. Podbój archipelagu przez Kastylię trwał (z przerwami) ponad 90 lat (do 1496), jednak już w 1406 ustanowiono tam biskupstwo. Nie było tam społeczności żydowskiej, jednak pod koniec XV stulecia zaczęli się tam osiedlać marrani, czyli hiszpańscy chrześcijanie żydowskiego pochodzenia. Z uwagi na powszechne podejrzenia wobec marranów o potajemne praktykowanie judaizmu, od 1480 byli oni prześladowani przez nowo powstałą hiszpańską inkwizycję. Wyspy Kanaryjskie były dla nich miejscem, w którym z jednej strony mogli chronić się przed prześladowaniami, a z drugiej, dawały większe możliwości czerpania zysków z handlu z nowo odkrytą Ameryką, wielu marranów było kupcami lub finansistami. Jednakże już w 1499 miejscowy biskup Diego de Muros ogłosił tzw. edykt łaski, w którym zobowiązał wiernych do denuncjowania osób winnych potajemnego praktykowania judaizmu lub innych występków przeciwko wierze katolickiej. Zebrane zeznania przesłał inkwizytorom trybunału w Sewilli celem konsultacji.