Dlatego sama filozofia nie wystarcza – domaga się ona tego, co ją poprzedza i dopełnia, czegoś, co Wahl nazywa nie-ideą (non-idée), nie-filozofią, czegoś, co jest przed-myślowym, przed-świadomym źródłem myślenia, odkrywanym jednakże (choć nigdy do końca) poprzez świadomy zwrot.
Odrzucenie idei nicości Wahl, w swoich poszukiwaniach klucza do zrozumienia rzeczywistości, nie idzie drogą fenomenologii, ani nie przypisuje sobie etykiety egzystencjalisty, choć dzieli z tym ostatnim nurtem niektóre poglądy (i stanowi on przecież przedmiot jego wieloletnich studiów). Odrzuca jednak zupełnie niezbywalny dla rozważań egzystencjalistycznych problem nicości. Wahl powiada, że ideę nicości należy odrzucić, bo niczego do idei bytu ona nie dodaje. Gdyby idea bytu była w ogóle ideą, to musiałaby ogarniać wszystko. Opozycji do bytu nie stanowi nicość, ale byt konkretny – nicość zatem należy wykluczyć z rozważań. Nie oznacza to dla Wahla wykluczenia idei negatywności. Zachowuje ona swą ważność jako jeden z wyznaczników doświadczenia. Natomiast ideę nicości traktuje Wahl, za H. Bergsonem, jako pseudoideę.
Główne zadanie filozofii (doświadczenie metafizyczne) Wahl nie zajmował się metafizycznymi dylematami życia i śmierci i dramatycznymi wyborami, jak Blaise Pascal, S. Kierkegaard i ich następcy.