anglo-kanadyjska 21 Grupa Armii (feldmarsz. Bernard Law Montgomery) na północy, amerykańska 12 Grupa Armii (gen. Omar Bradley) w centrum oraz amerykańsko-francuska 6 Grupa Armii (gen. Jacob Devers) na południu uformowały szeroki front pod rozkazami naczelnego dowódcy sił sprzymierzonych, gen. Dwighta Eisenhowera.
Podczas gdy Montgomery i Bradley opowiadali się za punktowymi atakami w celu przełamania frontu w kilku miejscach na zachodniej granicy Niemiec (przy czym zaproponowali, że ich siły będą szpicą takiego ataku), jednak gen. Eisenhower na to się nie zgodził. Zamiast tego wybrał strategię „szerokiego frontu”, która pozwoliła Sojuszom uzyskać przewagę nad pokonanymi Niemcami we wszystkich sektorach, pozwalała posuwającym się siłom alianckim wspierać się nawzajem i minimalizowała trudności w zaopatrywaniu najszybciej nacierających sił.