Pierzcha IIb: W polu błękitnym karaś srebrny w skos. Klejnot: nad hełmem w koronie na pęku piór czaplich dwa skrzyżowane klucze srebrne. Labry: błękitne, podbite srebrem.
Pierzcha IIc: W polu ryba w pas w lewo. Klejnot: nad hełmem w koronie dwa skrzyżowane klucze. Labry. Barwy nieznane.
Pierzcha III: Tarcza dzielona w słup, w polu prawym, błękitnym, karaś srebrny w skos (lub w słup); w polu lewym, srebrnym, naga kobieta trzymająca za ogon lisa (lub psa) z rybą w pysku (lub bez). Klejnot: nad hełmem w koronie na ogonie pawim dwa skrzyżowane klucze złote. Labry: błękitne, podbite srebrem.
Pierzcha IV: W polu czerwonym flądra. Klejnot: nad hełmem w koronie na ogonie pawim dwa skrzyżowane klucze złote. Labry: czerwone, podbite srebrem.
Najwcześniejsze wzmianki Pierwsze odnotowane wystąpienie herbu w jego podstawowej postaci to odcisk pieczęci Michała Pierzchy (Michel Pirche), ławnika tczewskiego, przyłożony na dokumencie z 8 maja 1594 roku. Dokument przechowywany jest w Archiwum Państwowym w Gdańsku. Barwy tego herbu określono po raz pierwszy na mapie Pomorza Lubinusa z 1618 roku, gdzie pole herbu jest błękitne, zaś ryba leży w skos bardziej przypomina karasia (Herb znany Ostrowskiemu jako Pierzcha II). W takiej wersji herb używany był głównie przez linie rodziny Pierzchów w ziemi słupskiej i lęborskiej.