Przyjętą w wersji podstawowej herbu barwę czerwoną pola przekazał jeden z zaginionych dzisiaj rękopisów Dachnowskiego z XVII wieku. Późniejsi polscy heraldycy rękopisu tego nie znali i opisywali herb bez podania barw. Tak uczynili m.in. Kasper Niesiecki (Korona polska, 1728) i Juliusz Karol Ostrowski (Księga herbowa rodów polskich, 1897, 1906). Wariant Ia znany jest z witraża z 1899 roku w Sali Rajców ratusza w Lęborku. Opublikowano go w tomie V tzw. "Starego" herbarza Siebmachera. Wariant tego herbu, z dołożonym złotym skrajem (Pierzcha IIa), podany został przez Bagmihla (Pommersches Wappenbuch, 1847). Wariant IIb należał do gałęzi rodziny noszącej wariant nazwiska Pioch, z miejscowości Półczno. Wymienia go po raz pierwszy Cramer w pracy poświęconej historii ziemi lęborsko-bytowskiej (Geschichte der Lande Lauenburg und Bütow, 1858). Wariant IIc znany jest z pieczęci Ulricha Lorenza vn Pirch, przyłożonej na dokumencie z 13 marca 1707 roku.