Oblężenie Siły alianckie wokół Dunkierki miały jedynie powstrzymywać niemiecki garnizon przed organizowaniem wypadów na przedpolach miasta i zminimalizować ich chęć do walki poprzez nieustane rozpoznanie bojem, ostrzały artyleryjskie, bombardowanie z powietrza oraz działania propagandowe. Morskie szlaki zaopatrzeniowe wciąż używane przez niemieckie statki miały zostać odcięteEllis, op. cit. s. 7.. Spośród wszystkich niemieckich garnizonów-fortec na wybrzeżu kanału La Manche Dunkierka wydawała się być najsilniej broniona. Garnizon udaremnił wczesne natarcia Kanadyjczyków z wystarczającą zawziętością, aby odwieść ich od pomysłu ataku na pełną skalę. Na tym etapie inne priorytety zmusiły Kanadyjczyków do skupienia się na patrolowaniu terenu i lokalnych kontratakach. 16 września 2 Dywizja Piechoty została zluzowana przez 4 Brygadę Sił SpecjalnychEllis, op. cit., s. 69.. W nocy z 26 na 27 września komandosów zastąpili żołnierze 154 Brygady Piechoty z 51 Dywizji Piechoty HighlandStacey, op. cit., s. 368.. Niemcy próbowali skorzystać z nieuniknionego zamieszania spowodowanego zmianą na alianckich liniach, przeciwko żołnierzom 7. batalionu Pułku Black Watch w Ghyvelde i przeciwko 7. batalionowi Pułku Argyll w pobliskim Bray-Dunes.