Amerykańska 5 Armia została nieznacznie wzmocniona między wrześniem a listopadem 1944 r. brazylijską 1 Dywizją Piechoty, a w styczniu 1945 r. specjalistyczną amerykańską 10 Dywizją Górską. Łącznie siły alianckie we Włoszech wynosiły siedemnaście dywizji i osiem niezależnych brygad (złożonych m.in. z włoskich ochotników z Grupy Friuli, wyposażonych i przeszkolonych przez Brytyjczyków), co odpowiada sile niespełna 20 dywizji. Siła ludzka 15 Grupy Armii wynosiła 1 mln 334 tys. żołnierzy, z czego 8 Armia dysponowała 632 980 ludźmi, a 5 Armia 266 883 żołnierzami.
Sytuacja sił Osi nie była lepsza. Co prawda posiadały one we Włoszech 21 dywizji, ale znacznie słabszych niż alianckie z powodu ciężkich strat poniesionych przez wojska niemieckie i zupełnego braku rezerw u schyłku wojny. Cztery z nich to jeszcze gorzej wyposażone włoskie dywizje Narodowej Armii Republikańskiej z około 349 tys. żołnierzy niemieckich i 45 tys. żołnierzy włoskich na dzień 9 kwietnia. Na liniach komunikacyjnych znajdowało się jeszcze 91 tys. Niemców, których wspierało ok. 100 tys. włoskich policjantów faszystowskich.