Trzy z czterech włoskich dywizji utworzyły kościec Armii Liguria pod dowództwem Rodolfo Grazianiego, strzegącej zachodniej flanki zwróconej w stronę granicy z Francją, a czwartą dywizję przydzielono 14 Armii w sektorze, który był mniej prawdopodobnym celem nieprzyjacielskiego ataku.
Plan ofensywy thumb|Schemat alianckiej ofensywy wiosennej, kwiecień 1945 Gen. Clark przedstawił swój plan ofensywy 18 marca. Jego celem było: W fazie I 8 Armia brytyjska przepływałaby kolejno rzeki Senio i Santerno, a następnie wykonała dwutorowe natarcie, jedno w kierunku Budrio równolegle do drogi bolońskiej, Trasy 9 (Via Emilia), a drugie na północny zachód wzdłuż Trasy 16, Via Adriatica, w kierunku Bastii i Argenty, wąskiego pasa suchego terenu na zachód od jeziora Comacchio. Piechota desantująca się z amfibii po przepłynięciu jeziora i zrzucona na spadochronach uderzyłaby na boki i pomogła zdobyć pozycje nieprzyjaciela w Argencie. W zależności od względnego powodzenia tych działań zostanie podjęta decyzja, czy głównym celem 8 Armii stanie się Ferrara na Via Adriatica, czy pozostanie nim Budrio. Tymczasem amerykańska 5 Armia zamierzała zaatakować od 24 godzin do dwóch dni później, po ataku 8 Armii i przebiciu się do doliny Padu.