W sierpniu 1932 roku wystąpił w barwach Iskry Łaziska Górne w przegranym sparingu (3:4, 7 sierpnia 1932 roku) przeciwko mistrzowi Śląska, Stowarzyszeniu Młodzieży Polskiej Panewniki. Czempisz był wówczas zgłoszony jako piłkarz Diany, przez co groziła mu dyskwalifikacja. W październiku 1933 roku zagrał dla reprezentacji Śląska, która poniosła porażkę w wyjazdowym meczu z Podokręgiem Bielsko-Biała (5:3, 15 października 1933 roku). W grudniu strzelił hat tricka w towarzyskim spotkaniu z 06 Katowice, który został wygrany przez Dianę 2:5. Czempisz grał w drużynie piłkarskiej do końca 1934 roku. Dodatkowo reprezentował Pogoń Katowice, z którą zdobył mistrzostwo Polski w piłce ręcznej jedenastoosobowej.
Do Ruchu Chorzów przeszedł w 1935 roku. Transfer zawodnika w kwietniu zatwierdził wydział gier i dyscypliny Polskiego Związku Piłki Nożnej. Czempisz miał spełniać rolę rezerwowego obrońcy, przez co na boisku pojawiał się pod nieobecność Huberta Wadasa. W barwach nowego zespołu zadebiutował w wygranym meczu przeciwko Wiśle Kraków (4:2, 14 kwietnia 1935 roku), który był rozegrany w ramach drugiej kolejki ligowej. W maju wystąpił w wygranej konfrontacji (5:2, 12 maja 1935 roku) reprezentacji Śląska z Lwowem. W sierpniu zagrał w nieoficjalnym spotkaniu reprezentacji Polski z Rapidem Wiedeń, w którym padł remis (2:2, 1 sierpnia 1935 roku).