Okolice te nadal jednak pozostały niezabudowane, po stronie miejskiej zajmowane przez pola i ogrody, a po zewnętrznej przez umocnienia obronne, wyrobiska cegielniane i nieużytki.
W czasie obrony Warszawy we wrześniu 1831 rogatki były miejscem zaciętych walk z nacierającymi wojskami rosyjskimi. W 1833 na placu znajdującym się przy rogatkach stracono Artura Zawiszę.
Okolice rogatek zmieniły charakter wraz z wytyczeniem kolei Warszawsko-Wiedeńskiej, która odcięła od nich Wolę i stworzyła wyłom w wałach Lubomirskiego. W ostatnich dekadach XIX wieku rozpoczęła się rozbudowa Warszawy na terenie późniejszej Ochoty, ale do lat 20. XX w. oprócz rogatek przy placu stała jedynie jedna kamienica. Następnie zaczęto go intensywniej zabudowywać, co zaskutkowało zmianą kształtu z kolistego na trójkątny.
Pawilony rogatkowe zostały rozebrane na polecenie Niemców w czasie okupacji. Uzasadniono to koniecznością wprowadzenia usprawnień komunikacyjnych (miały zasłaniać pole widzenia kierowcom i policjantom regulującym ruch uliczny oraz utrudniać tranzyt drogowy na front wschodni). Prace rozbiórkowe rozpoczęły się w kwietniu 1942 i trwały trzy tygodnie. Przystanek tramwajowy w kierunku śródmieścia, który znajdował się na wysepce przy jednym z pawilonów, został przesunięty na róg placu Zawiszy i ul. Grójeckiej.
Przypisy
Jerozolimskie Kategoria:Stara Ochota Kategoria:Wyburzone obiekty budowlane w Warszawie Kategoria:Aleje Jerozolimskie