Okręty podwodne typu Ronis – łotewskie okręty podwodne z okresu dwudziestolecia międzywojennego. W latach 1925–1927 we francuskich stoczniach Ateliers et Chantiers de la Loire w Nantes i Chantiers et Ateliers Augustin Normand w Hawrze zbudowano dwa okręty tego typu – „Ronis” i „Spidola”. Przyjęte do służby w łotewskiej marynarce wojennej w 1927 roku, służyły do aneksji Łotwy przez ZSRR. W sierpniu 1940 roku obie jednostki włączono do Floty Bałtyckiej bez zmiany nazwy. Po agresji Niemiec na ZSRR „Ronis” i „Spidola” zostały samozatopione 24 czerwca 1941 roku w Lipawie. Podniesione przez Niemców, w 1943 roku zostały złomowane.
Projekt i budowa Okręty podwodne typu Ronis zostały zamówione przez rząd Łotwy we Francji. Zawarty w październiku 1924 roku kontrakt opiewał na 6,5 mln łatów. Głównym konstruktorem jednostek był inż. . Okręty miały tradycyjny dla konstrukcji francuskich układ wyrzutni torped: dwie stałe na dziobie i dwa zewnętrzne podwójne obracalne aparaty torpedowe na pokładzie.
„Ronis” został zbudowany w stoczni Ateliers et Chantiers de la Loire w Nantes, a „Spidola” w stoczni Chantiers et Ateliers Augustin Normand w Hawrze.