mały|Goyō Hashiguchi, Kobieta po kąpieli, 1915 mały|Hasui Kawase, Świątynia Zōjō-ji w Shiba, z cyklu: Dwadzieścia widoków Tokio, 1925 Słowo hanga oznacza ogólnie obrazy wykonywane techniką drukowania (odbijania) wielu kopii z płyt wykonanych m.in. z drewna, kamienia, miedzi. W przypadku Japonii dotyczy to głównie drzeworytu. – ruch artystyczny z początku XX wieku w Japonii (okresy Taishō i Shōwa), będący swoistym odrodzeniem tradycyjnej sztuki ukiyo-e z okresów Edo i Meiji (XVII–XIX wiek). Utrzymywał tradycyjny system współpracy ukiyo-e (system hanmoto), w którym w procesie powstania grafiki biorą kolejno udział artysta, rzeźbiarz, drukarz i wydawca, w przeciwieństwie do ruchu sōsaku-hanga (kreatywne drzeworyty), który propagował zasady „samodzielnego rysowania” (jiga), „samodzielnego rzeźbienia” (jikoku) i „samodzielnego drukowania” (jizuri), zgodnie z którymi artysta, chcąc wyrazić siebie, powinien samodzielnie tworzyć sztukę na wszystkich etapach jej powstawania.
Główny okres rozkwitu ruchu to 1915–1942 r., z krótkim powrotem popularności w latach 1946–1950.