Zainspirowani europejskim impresjonizmem artyści włączyli do swojego arsenału zachodnie elementy i techniki, takie jak metody operowania światłem, nastrojem i wrażeniem grafiki, ale portretowali ściśle tradycyjną tematykę: krajobrazy (fūkei-ga), znane miejsca (meishō), piękne kobiety (bijin-ga), aktorów kabuki (yakusha-e), ptaki i kwiaty (kachō-e).
Historia Termin shin-hanga został wymyślony w 1915 roku przez Shōzaburō Watanabe (1885–1962), najważniejszego wydawcę tego nurtu, w celu odróżnienia „nowych drzeworytów” od komercyjnej sztuki masowej, jaką było ukiyo-e. Popyt na grafiki shin-hanga był napędzany głównie przez rynek amerykański.
Grafiki trafiały do zachodniej publiczności w dużej mierze poprzez zachodni patronat i marszandów, takich jak Robert O. Muller (1911–2003). W latach dwudziestych XX wieku w International Studio, Studio, Art News i Art Digest pojawiły się artykuły na temat shin-hanga. W 1921 r. w Tokio odbyła się Shinsaku-hanga Tenrankai („Nowa wystawa kreatywnego druku”), gdzie wystawiono sto pięćdziesiąt prac autorstwa dziesięciu artystów. W 1930 i 1936 r. W Toledo Museum of Art w Ohio odbyły się dwie duże wystawy shin-hanga, największe w tamtym czasie.