Krzesiwo sztabkowate (in. polskie, trapezowate) – rodzaj żelaznego krzesiwa mającego formę prostokątnej lub nieco trapezowatej sztabki, z umieszczonym w górnej części krzesiwa uszkiem, służącym do mocowania krzesiwa przy pasie. Używane były wraz z krzemiennymi krzesakami do rozpalania ognia.
Większość krzesiw sztabkowatych pochodzi z obszarów obecnej Polski, przez co niektórzy badacze nadają im miano krzesiw polskich. Występują one w inwentarzach kultury przeworskiej, szczególnie licznie w dorzeczu Odry i Warty, lecz nie wiadomo, czy w dorzeczach owych rzek naprawdę mamy do czynienia ze szczególną koncentracją tych zabytków, bowiem wschodnie tereny zajmowane przez przedstawicieli kultury przeworskiej są w dalszym ciągu słabo poznane, przez co nie można jednoznacznie stwierdzić, gdzie występowało ich najwięcej. Pierwsze krzesiwa sztabkowate, odnalezione w inwentarzach kultury przeworskiej, są datowane na schyłek I w., najstarsze zaś, co do których datowania możemy być w pełni pewni, pochodzą z III w. Najwięcej okazów krzesiw sztabkowatych datowanych jest na II w.