Po zabezpieczeniu wschodniego brzegu rzeki Orne, 4 i 6 Brygada Piechoty zajęły pozycje wyjściowe do ataku na wzgórze Verrières.

Niemieckie dowództwo (Oberkommando der Wehrmacht) nie przeoczyło strategicznego znaczenia wzgórza. Chociaż nie wyższe niż 27 m, dominowało nad drogą Caen–Falaise, blokując siły alianckie przed wkroczeniem na otwarty teren na południe od Caen. Elitarny I Korpus Pancerny SS pod dowództwem Seppa Dietricha oraz elementy 12 Dywizji Pancernej SS i 1 Dywizji SS „Leibstandarte SS Adolf Hitler” broniły tego obszaru, obficie wyposażone w artylerię, wyrzutnie Nebelwerfer oraz czołgi.

Jednostki należące do kanadyjskiego Królewskiego Pułku Cameron Highlanders, wspierające Pułk South Saskatchewan z 2 Dywizji były w stanie zdobyć pozycje w Saint-André-sur-Orne we wczesnych godzinach porannych 20 lipca, ale wkrótce zostały przygwożdżone przez niemiecką piechotę i czołgi. Równoczesny bezpośredni atak na zbocza wzgórza Verrières przez Pułk South Sakatchewan zakończył się fiaskiem, gdy ulewny deszcz uniemożliwił wsparcie powietrzne i zamienił ziemię w błoto, co utrudniało manewrowanie czołgom.