Wanda Zenobia Rachalska z domu Wiebe (ur. 13 lipca 1918 w Tyflisie, zm. 12 lutego 2002 w Warszawie) – polska profesor pedagogiki, Sprawiedliwa wśród Narodów Świata.
Życiorys Urodziła się w rodzinie Holendra Jana Wiebe i Polki Stefani z domu Mioduszewska. W 1921 rodzina Wiebów repatriowała się do Polski. Wanda Wiebe maturę zdała w Liceum im. Narcyzy Żmichowskiej. Podczas wojny działała w konspiracji. Została aresztowana i był przesłuchiwana w siedzibie Gestapo na al. Szucha. Od 29 lipca 1940 przez jedenaście miesięcy przebywała w oddziale kobiecym więzienia na Pawiaku, tzw. Serbii.
Po wojnie, w 1947, ukończyła psychologię na Uniwersytecie Łódzkim. Pracę magisterską napisała pod kierunkiem prof. Stefana Baleya. Po studiach przeprowadziła się do Gdańska, gdzie uczyła w Liceum dla Wychowawczyń Przeszkoli oraz w Wyższej Szkole Pedagogicznej. W 1958 przeniosła się do Warszawy, gdzie podjęła pracę w Instytucie Pedagogiki (obecnie SGGW). Obroniła w PAN doktorat napisany pod kierunkiem prof. Bogdana Suchodolskiego, a później habilitację.
Od 1983 do 2000 pracowała w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Częstochowie. W 1994 rozpoczęła pracę także w Wyższej Szkole Pedagogicznej Towarzystwa Wiedzy Powszechnej w Warszawie.