Późniejsze jego rządy wykazały, że podejrzliwy i zawistny Konstancjusz mógł obawiać się zdolniejszego i cieszącego się publicznym uznaniem konkurenta jako poważnego rywala w walkach następców o jedynowładztwo, tym bardziej, że zamiarem Konstantyna był podział imperium pomiędzy czterech następców z uwzględnieniem bratanka.
Podobnie jak zgładzony wcześniej Kryspus, Delmacjusz w opinii współczesnych uchodził za prawego i utalentowanego sukcesora o dużych zdolnościach wodzowskich i dyplomatycznych„Odznaczał się wrodzonymi zdolnościami zapowiadającymi największe powodzenie oraz był bardzo podobny do swego stryja” (Eutropiusz, Breviarium ab Urbe condita 10,9)..
Uwagi
Przypisy
Bibliografia Björn Ralph Kankelfitz: Römische Münzen von Pompeius bis Romulus. Augsburg: Battenberg, 1996, s. 483-484 Słownik cesarzy rzymskich (red. nauk. Jan Prostko-Prostyński). Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 2001 Dietmar Kienast i in.: Römische Kaisertabelle. Darmstadt: Wissenschaftliche Buchgesellschaft, 2017, s. 294, Patrick M. Bruun: Roman Imperial Coinage, t. VII (Constantine & Licinius). London: Spink & Son, 2003 Brewiaria dziejów rzymskich: Sekstus Aureliusz Wiktor – Eutropiusz – Festus (red.