Wstęp mały|Czasopismo "Zwrotnica" Typografia jest dziedziną zajmującą się badaniem czcionek, doborem pisma, drukiem (wizualizacją), a także oprawą książek – układem graficznym elementów okładki. Polska typografia awangardowa zaczęła się rozwijać w dwudziestoleciu międzywojennym. Wcześniejsze motywy były oparte na symbolach narodowych bądź innych rozpoznawalnych elementach, wywodzących się z tradycji lub kultury polskiej. Artyści awangardowi zaczęli odbiegać od tego modelu, przez co ich prace nie trafiały do szerszej publiki i zostały docenione tylko w nielicznych kręgach. W pracach awangardowych rzadko da się odnaleźć wspólne wątki – twórcy stawiali na oryginalność i „bunt” przeciw starym porządkom. Naukowcy twierdzą, że tak gwałtowny rozwój typografii podczas międzywojnia należy przypisać temu, iż: „spośród wielu dziedzin sztuki użytkowej najłatwiej i ekonomicznie najtaniej nowe koncepty artystyczne dawało się zrealizować właśnie w postaci projektów typograficznych”. Działo się tak dlatego, ponieważ jeszcze przed 1914 rokiem sztuka druku została rozpowszechniona i zyskała na popularności nie tylko wśród osób zajmujących się literaturą – wydawcy i pisarze przemienili ją w coś elitarnego.