Ośrodki Głównymi ośrodkami artystów awangardowych były: Budapeszt, Zagrzeb i Belgrad. Po roku 1924 także Praga, jednak od 1925 fala zaczęto tworzyć typografię awangardową także na zachodzie i wschodzie Europy, a wcześniejsze ośrodki straciły na znaczeniu.
Wystawy W 1924 zostały zorganizowane dwie ważne dla rozwoju typografii awangardowej wystawy: przez Ljubomira Micića (Pierwsza Zenistyczna Międzynarodowa Wystawa Nowej Sztuki w Belgradzie) i przez Iona Vinea i Marcela Iancu (Pierwsza Międzynarodowa Wystawa Contimporanul).
Typografia awangardowa w Polsce Ważniejszymi polskim artystami byli Władysław Strzemiński i Mieczysław Szczuka – odnosili się w swoich pracach do poezji i przedkładali sztukę wydawania (drukowania) książek nad inne formy sztuki. Władysław Strzemiński jest uznawany za prekursora typografii awangardowej w Polsce – jako jeden z pierwszych odrzucił pierwotny kształt liter. Zakładał, że treść nie jest ważna, ważne jest to, w jaki sposób została przedstawiona, dlatego żeby odczytać przekaz plakatu/okładki trzeba najpierw zrozumieć, co artysta chciał przekazać ułożeniem wyrazów lub poszczególnych liter. Zaczęto konstruować napisy tak, żeby przyciągały wzrok – w przeciwieństwie do „tradycyjnej” typografii, która zaczęła być postrzegana jako coś, co było tylko dodatkiem do tekstu.