Po I wojnie światowej tworzył prace o dużej ekspresji i prostej formie, często przedstawiające Łotyszy naznaczonych przez wojnę. W 1919, wraz z Ģedertsem Eliassem, Jēkabsem Kazaksem, Niklāvsem Strunkem, Valdemārsem Tone i Konrādsem Ubānsem założył Grupę Ekspresjonistów, która wydała ważny dla sztuki łotewskiej zbiór linorytów Ekspresionisti (1919) przedstawiający trudy i cierpienia Łotyszy, które przyniosła wojna. W tym samym roku część Ekspresjonistów wraz z Sutą angażowała się w rozwój młodego państwa łotewskiego, które w 1918 ogłosiło niepodległość, tworząc projekty krajowych odznaczeń i orderów wojskowych. Opisując prace łotewskich artystów swojej generacji, Suta posługiwał się określeniem „nowa szkoła malarstwa” i podkreślał oryginalność lokalnej sztuki współczesnej. W 1920, Ekspresjoniści zmienili nazwę na Grupę Artystów Ryskich (1920–1938) i zorganizowali wystawę w Muzeum Sztuki w Rydze, która była znaczącym krokiem do akceptacji modernizmu na Łotwie. W odpowiedzi na nowoczesne prace przedstawione na wystawie, środowiska konserwatywne prowadzone przez dwóch profesorów akademickich utworzyły własny pokaz oraz wykład potępiający awangardę i Grupę Artystów Ryskich.