W latach 20. Suta pracował pod coraz większym wpływem francuskich kubistów i nurtu konstruktywizmu. W 1922 poślubił malarkę Aleksandrę Beļcovą, która również należała do Ryskiej Grupy Artystycznej; para wspólnie wyjechała w podróż do Paryża, Berlina i Drezna. Rok później w Paryżu urodziła się im córka Tatiana. W 1924 Suta założył warsztat malowania porcelany Baltars, w którym współpracował z żoną, grafikiem Sigismundsem Vidbergsem, a czasem także z malarzami Erastsem Šveicsem i Lūciją Kuršinską. Porcelana była ręcznie malowana, a projekty zawierały elementy kubizmu, konstruktywizmu i art déco. W 1925 Baltars zyskał dwa złote (dla Vidbergsa i technika Dmitra Abrosimova) i jeden brązowy (dla Suty za kompozycję) medal podczas Międzynarodowej Wystawy Sztuki Dekoracyjnej i Wzornictwa w Paryżu. Pomimo międzynarodowych wyróżnień i estymy, Baltars nie przynosił zysków; w rezultacie warsztat zamknięto w 1928. W 2016 Bank Łotwy wyemitował monetę okolicznościową wspominającą Baltars, z projektem talerza Suty z 1927. W latach 30. Suta kontynuował projektowanie porcelany w warsztacie Kuzņecowa, w którym był głównym projektantem talerzy i malunków na zastawach.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Romans Suta · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.