Był synem Al-Aszrafa Szabana (1363–1377). Został powołany na tron 21 maja 1381 przez wszechmocnego emira Barkuka w wieku dziesięciu lat, gdy zmarł starszy syn Szabana, Al-Mansur Ali (1377–1381). Barkuk był bliski zagarnięcia sułtanatu już po śmierci Alego, lecz nie dopuściła do tego opozycja wielmożów. Wymownym świadectwem jego pozycji był fakt, że jako pierwszy wielki emir (amir kabir) wybił monety zawierające jego emblemat (rank), co było zwyczajem sułtanów obejmujących tron. Panowanie Hadżdżiego było dla niego tylko okazją do zbudowania politycznego poparcia dla swojego sułtanatu i już 27 listopada 1382 zdjął on go z tronu, by za zgodą wielkich emirów samemu obwołać się władcą.
Na początku 1389 bunt przeciwko Barkukowi podnieśli namiestnik Malatyi Mintasz oraz namiestnik Aleppo Jalbugha an-Nasiri. Udało im się pokonać Barkuka, który został wygnany z Egiptu, i 2 czerwca 1389 przywrócili oni nominalne panowanie Hadżdżiego. Mintasz i Jalbugha szybko poróżnili się ze sobą i ten pierwszy po walkach ulicznych w Kairze, które wybuchły 10 sierpnia 1389, pozbył się swojego niedawnego sojusznika. Chociaż Mintasz walczył z Jalbughą m.in.