pod hasłami przywrócenia niezależnych rządów sułtana, to jednak w rzeczywistości Hadżdżi został poddany surowym restrykcjom, zaś Mintasz jako głównodowodzący armii (atabak al-asakir) i wielki emir sprawował rzeczywistą władzę. Tymczasem opozycja wobec rządów Mintasza skupiła się wokół wygnanego Barkuka. W styczniu 1390 Barkuk z armią zbudowaną ze swoich nowych zwolenników pokonał wojska Mintasza i Hadżdżiego pod Szakhabem, przy czym ten drugi został pojmany. W międzyczasie mamelucy Barkuka opanowali cytadelę kairską i 1 lutego 1390 triumfalnie powrócił on do stolicy.
Hadżdżi resztę swojego życia miał spędzić zamknięty w haremie w cytadeli kairskiej, gdzie zmarł 4 lutego 1412. Ponieważ był on ostatnim potomkiem Kalawuna (1279–1290) rządzącym w sułtanacie, zaś Barkuk był pierwszym z szeregu panujących aż do końca istnienia państwa mameluków sułtanów pochodzenia czerkieskiego, koniec rządów Hadżdżiego w 1382 jest tradycyjnie uważany za koniec okresu rządów sułtanów pochodzenia kipczackiego (Bahrytów) i początek nowego okresu rządów Czerkiesów (Burdżytów).
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Hadżdżi Hadżdżi Hadżdżi