Książka składa się z czternastu rozdziałów. W pierwszym z nich Friedan wskazuje, że w latach 50. XX wieku średni wiek zawierania małżeństw spadał, zmniejszył się odsetek kobiet uczęszczających do college’u, wzrosła zaś liczba urodzeń dzieci. Utrzymywał się powszechny trend kobiet nieszczęśliwych, mimo iż kultura amerykańska nakazywała, aby spełniały się one zarówno w roli żon, jak i gospodyń domowych. Chociaż kobiety zdawały sobie sprawę z tego nieszczęścia i dzieliły się nim, w latach pięćdziesiątych błędnie interpretowały go jako problem indywidualny i rzadko rozmawiały o nim z innymi kobietami. Jak zauważa Friedan, „częścią tego dziwnego problemu jest to, że nie można go rozumieć w kategoriach odwiecznych problemów materialnych mężczyzny: ubóstwa, choroby, głodu, zimna”. Ten rozdział kończy się stwierdzeniem: „Nie możemy dłużej ignorować tego głosu kobiet, który mówi: Chcę mieć coś więcej niż tylko męża, dzieci i własny dom”.
Kolejny rozdział autorka rozpoczyna stwierdzeniem, w myśl którego decyzje redakcyjne dotyczące ówczesnych czasopism dla kobiet podejmowane były głównie przez mężczyzn.