Nalegali oni, by na ich łamach ukazywały się opowieści i artykuły, które pokazywały kobiety jako szczęśliwe gospodynie domowe lub nieszczęśliwe karierowiczki, tworząc w ten sposób „kobiecą mistykę” – ideę głoszącą, że kobiety w naturalny sposób mogą spełniać się jedynie poświęcając swoje życie prowadzeniu gospodarstwa domowego i byciu matkami. Friedan stwierdza ponadto, że stoi to w sprzeczności z poglądami głoszonymi w latach trzydziestych, kiedy to w czasopismach kobiecych często pojawiały się pewne siebie i niezależne bohaterki. Wiele z nich odnosiło sukcesy w karierze zawodowej.
Trzeci rozdział poświęcony jest wspomnieniom Betty, która podjęła decyzję o rezygnacji z obiecującej kariery w psychologii i zajęła się wychowywaniem dzieci. Dostosowała się tym samym do oczekiwań społeczeństwa i pokazała, że inne młode kobiety również musiały stanąć przed podobnym wyborem. Wiele kobiet przedwcześnie porzucało edukację w szkołach aby wyjść za mąż z obawy przed tym, że jeśli będą czekać zbyt długo lub będą zbyt wykształcone, nie będą w stanie znaleźć męża. Friedan pod koniec rozdziału analizuje rozważania teoretyków, którzy z jednej strony dyskutują o tym, że mężczyźni muszą odnaleźć swoją tożsamość, z drugiej zaś oczekują od kobiet autonomii.